Hiç olmayan sana,
Bir şiir yazayım diyorum.
Elimden geldiğince,
Nerden başlasam bilemiyorum.
Aklımdan mı? yoksa kalbimden mi?
Aklımdan başlıyayim diyorum.
Çünkü orda bir tek şey var; SEN.
Başka bir şey yok ki içinde .
Zaten senden önce hep boştu.
Senle doldu aklım fikrim.
Senle anlamlasti herşey .
Aklım bitti...
Bir şey yoktuki zaten içinde;senden başka.
Kalbime geldi sıra.
Orda hersey o kadar karışık ki;
Sarmaşık gibi,gözlerin gibi.
Bazen birlikte toparlamaya çalışıyoruz onu.
Toparliyoruz toparliyoruz sıra sana gelince,herşey yine birbirine giriyor.
Hep sende tıkanıyoruz.
Hep sende kalıyoruz.
Belli bir süre sonra bitecek ama bu sorun.
Çünkü orda mesken tutmussun.
Büyüyorsun kalbimde.
Yakında onuda feth ediceksin,aklım gibi.
Beni benden alicaksin günün birinde.
Kendimi kaybedicem senin benliğinde.
Sonra senin anlattığın beni hatirliycam.
Kendimi değerli hissetmediğim kadar hissedicem senin yanında.
Hayatımın merkezine koyucam seni.
Kürkçü dükkanim olucaksin.
Dönüşüm her zaman sana olucak.
Kopamiycam senden.
Ve en son sana geldiğimde,
Kendimi bulucam tertemiz kalbinde.
Kendimi bulduğum gün,
İşte o gün yeniden doğucam ben.
Senle birlikte yesericem.
Sonra biri alicak beni dalımdan.
Seviyor sevmiyor diye koparicaklar beni tek tek senden.
Her kopusta bir göz yasi dökülecek gözlerimden.
Ama son koparılan bende seviyor seni diye haykiricagim tüm benliğimle.
İşte o zaman senden kopartilmanin acısını hissedicem iliklerime kadar.
İşte o günden sonra göz yaslarim hiç bitmiyecek.
Ve son olarak senin gözünde aziz olan ben'im gözümde sende Özdemir Asaf'inda dediği gibi;
Adını gizliyecegim
Sende bilme.
Gizli kalsın ben de,kalbimde...
P