Vadesinin dolmasını beklediğim her şeyde sanki hiç
tanımadığım bir ölünün gözleri vardı çoktan.
Olan olmuş biten bitmişti.
Buna nasıl güç yetirmiştim o gün,
nasıl katlanmıştım kırılmadık kemiğimi bırakmayan o acıya?
Nasıl sığınmıştım ki iki büklüm,
dünyanın en ücra yerine kurulmuş,
benim ama gerçekte benim olmayan bir evde,
varlığına kurban olmaktan kendimi çekip alamadığım bir karaltıya.
Anlamış değilim.
Nasıl oluyor da halen derin derin nefes alabiliyorum,
İçimden gelerek insanlara nasıl selam verebiliyorum sebepsiz,
Kim ne deri bir kenara koyup kendimle hasbihal nasıl edebiliyorum,
Dinlediğim halde çok kez sevdiğim bir müziği,
nasıl oluyor da yeniden başa, en başa sarabiliyorum?
Anlamış değilim,
Her şey yerli yerinde dururken sen neden yoksun ey yar?
Ve neden bütün güzel söz ve kelimelerin hayatın karanlık tarafından bizim için çıkagelen daha gür ve boğucu kökleri var?
🌙
©_aliyesil_
A