Çok anlattım, anlamadılar beni.
Sustum sonra, suçladılar sustuğum için.
Oysa severdim ben, çok severdim.
Bilemediler.
Hevesliydim, kırdılar.
İstekliydim, vazgeçirdiler.
Güzel hayaller kurardım, suya düşürdüler.
Bahar gelmiş gibi açtım çiçeklerimi, soldurdular.
Sonra çiçeklerimin solduğunu anlattım, benden bildiler.
Zorladım, çok zorladım.
Kendimi hep geri attım.
Kendinden verdiğin her taviz değerinden yermiş.
Geç anladım.
Kötü günler geçirdim, kimseye söylemedim.
Kendimden bildiğime dahi anlatamadım can çekişmelerimi.
İyi göründüm, iyi görünmek zorundaydım.
Kötü olduğumu belli etsem kızarlardı bana.
Ölüyorum desem, bu mevsimde ölünmez der öldürürlerdi.
Biliyordum, anlamıştım.
Sustum, susuşlarımın suçlusu beni bildiler.
Soğudum, ateşimi kendim söndürdüm sandılar.
Gittim; itişlerini değil, adımlarımı gördüler.
Oysa ben, anlaşılmayı beklerdim.
Anlamadılar...
©bilaloruç
G