Anlamazsın
Kandığın sevincin mutluluk olmadığını
Avazın çıktığınca sevinirsin
Bitmez dersin, farketmezsin
İyiden iyiye tükendiğini...
Aldanırsın
Menekşe kokulu gülüşlerin sıcağına.
Kalbindeki kıpırtıyı,
Ömrünce geçmez sanırsın
Kanına kederi karıştı mı anlarsın...
Sevinirsin...
Kundağı açılan bebeğin çırpınışları gibi.
Hazır zannedersin umutlarını
Hayallerine uçmaya
Beşiğinden düşmüş masumiyetine,
Geri dönemediğinde
Büyümüş olursun
Dizlerin yerine yüreğin kanadığında
Geçmeyecek...
Zannedersin ne kadar hor kullansan da gençliğin.
Hiç uğurda harcanmış benliğin
Kaynamaktan kömürleşmiş bakır demlik edasıyla
Durur tavanında loş yalnızlığın
Az biraz kalmış ömrüne endişelenirsin
Annenin merhameti gibi
Affedersin gençliğini
Geçmeyecek sandığın için.
Saç uçlarına yağdığı zaman karlar
Umudun kırılır her telinde
Hayallerin baharı görmez sanırsın
İçine yağan her yağmur sonrası
Konar göğsüne masmavi göğün rengarenk kuşağı
O zaman kısıp gözlerini bakarsın
Karı erimiş tepelerin birinden ömrüne doğan yeni kızıl güneşi.
Anlarsın
Yüzüne bulaştığında bir morg soğuğu.
Ve içindeyken farkedersin
Seni en çok sevenlerin yarışını izlersin
Önce ben alayım küreği dediklerinde
Bütün pişmanlıklar canlanır köşesinde kabrinin
©burak.baba
B