Önceleri pek anlamazdım kara bulutların değerini.
Ve içimi yakardı yaprakların dallarında olmaması.
Bilâkis mantığım almazdı hüznün naif değerini,
Ama artık üzmüyor beni dostların nazik vedası.
Kendi dârağacımı kafamdan çıkartıp kurdum.
Letonya'dan yağmur aşırın bana,çok kurudum.
Güneş doğmaz toprağıma,berhava oldu yurdum.
Ama artık koymuyor bana yıldızların kaybolması.
Akşamdan kalma küfürleri saklıyorum dilimde.
Ağlarım,her süslü fiyonkun havası bana geldiğinde.
Yaralıyor,Unutulan Tanrıçanın sesi nüksettiğinde,
Ama artık öldürmüyor Tanrıların beni unutması.
©werther
Ü