Kim bilir belki birgün söylerim sana
Sarhoş akşamların ayazında otururuz,
Susarak konuşuruz bilinmeyen nidalarla.
Belki de anlatmanın hiç gereği kalmaz
Eller sarar zarif ellerini,gözler değer gözlerine
Bense pus çökmüş hayallerle bir başına
İçimde ukde kalmış sözlerle konuşurum.
Düşünemeyecek kadar bulanıklaştı aklım
Bütün ihtimaller içinde yorgun ve bitkinim
Cesaretsizim bunadır bunca öfkem,kinim
Oysa söyleyecek çok şeyim var sana
Yanağındaki gamzenin çukuru kadar
Gülünce kısılan gözlerine kadar.
Anlatacak o kadar şey var ki
Herşey söylemek mümkün
Lakin ne fayda sen olmadıktan sonra
Yakınımdasın,gönlümdesin ancak
Anlatamıyorum...
©kösan
K