Gözlerimi alamıyorum,
O uzun parlak ufuktan.
Parçalanıyor, zaten
Çatlamakta olan kalbim.
Dinmiyor,
Göğsümdeki ağrı,
Beynimdeki baskın.
İnandıramıyorum, bu eskimiş kulaklarıma,
O yumuşak ve gür seslerin onun olduğuna.
Halbu ki anlatıyordum onlara,
Geceler boyu, duraksızca.
Ama ben anlıyorum onları,
Ruhumdaki sızıda,
Şakaklarımda ki,
Çaresiz ölümün getirdiği
Soğuk namluda.
Bedenime değen dikenlerin,
Sert ve taşkın zehirlerini,
Tenimden kazıyarak çıkarttığım zamanda,
Hissettiğim acı ile
Anlıyorum onları.
Ama yine de yüreğimdeki yorgunluktan,
Arınamıyorum,
Yalnızlığın içinde ki ıssızlıktan.
Gözlerimi ise alamıyorum,
O uzun parlak ufuktan.
©zobu
Z