Anne bak tam burası;
Zihnimin vazgeçiş sokağı,
Kat kat örtünüp,
sıkı giyinmeli şimdi acımı...
Usulca geçip,yalnızlığımın puslu sokaklarından,
Karanlık bir köşe başından,
çıkmaz bir yola sapmalı...
Anılar ezelden beri pus tutar, bilirim.
Bak işte şu kör nokta var ya anne;
yaşamadan kaybettiğim çocukluğum.
Gözlerim, çığlığı olmuş sessizliğimin.
Şurası mı?
Ne yazık ki sensiz, asla yuvam olamamış evim.
Üşümüyorken de titrer benim parmaklarım,
Tutamaz olur bazen kadehimi...
Ben,sıcak bir bedende, soğuk ruhun sancısıyım.
Belki sen hiç tutmadın diye, ısıtamıyorum ellerimi?
Susmuş dudakları ıslatan,aylak üç beş gözyaşıyım..
©melikedoğn
M