Zifiri karanlıklardayim anne
Her şey anlamsız kifayetsiz
Sen yoksun anlamsız geçen zaman
Sen yoksun neredesin anne
Karanlığa hapsolmuş duygularım
Bir mum alevine razı artık gözlerim
İçimi ısıtan güneş yok ufukta
Sen yoksun ya zifirideyim anne
Sahipsiz bırakma şu cahil kalmış mabedimi
Sen olmazsan yeşermez ki umut bahçelerim
Sanki dönmüyor dünya mevsimler durdu sanki
Sen yoksun ya ilkbahar bile gelmez oldu anne
Anne annem mazim gibi zifiride bırakma beni
Çık gel ansızın kapıların ardından
Düşlerimdeki gibi kokun hep başucumda olsun
Karanlık bile anlam bulurdu senle gece masalları seninle
Zifiri karanliktayim her şey anlamsız her şey sensiz bomboş
etrafımda raf raf kitaplar var anne
Hani kitaplar dost olur derlerdi
Her sayfasından sen çikacaksin umudu
Sen yoksun ya kitaplar bile anlamsız anne
Dört duvar arasında canlanırdi hayallerimiz
Mis gibi kokular sinerdi üzerlerine
Dört duvar bile hayat yaşamdı
Şimdi ise duvarlar zifiri de anne
Sen var olmayan sonsuzluğumsun
Sen benim güneşim gecemdeki yıldızımsın
Sen kaybetmeye korktuğum yaşamımsın
Şimdi ise sen sensizlik zifiri karanlığımsın anne
İşte bir ışıltı bir aydınlık ufacık bir umut
Bir ses hayatım gölgem umudum aydınlığim
Ve hafiften aralanan bir perde
Her şey rüyaymıs ve karşımda
KAYBETMENİN DÜŞÜ BİLE ZİFİRİ KARANLIK OLAN SEN
ANNEEMMM....
©mehmet.01.
M