Koza için hayatın sonu olarak görünen şeyi, ustalar kelebek olarak görür. Ama ben, anneme binbir zahmet eziyet verip nihayetinde dünya ışığına gözlerimi açtım; kelebekler gibi gökyüzüne kanat çırparak özgürlük hayallerime üçtüm. uçtukça hayatı hep güzel gördüm, çünkü bir çocuğun en güçlü dayanağı kolu kanadı annesidir. Benim de annem vardı, ama daha yıldızlara ulaşmadan yarı yolda kaldığımı gördüm. Kolum kanadım kırıldı, dünyam karardı. Sensiz kalınca soğuk ölümün uykusunda beni uyandıracak kimsem kalmayınca, ölüm uykusunda sensiz, sessiz, çaresiz, ışıksız kaldım. Nereden bile bilirdim, sen gidince anladım anne.
©doğukan01
H