Kaybolmuşluğun içinden gülümser inci tanesiyle hayat…Bazen kavgalarla eşlik eder, bazen dost olur ama en güzeli neşe vermesidir. Çocukken gökyüzüne baktığımda nefes nefese koştuğumda; hele arkadaşlarla maç yaptığımda ve birde anneme sarıldığımda zirveye çıkardı bu neşe...Hayat böyle bir şeyken birden dönüşü verdi yaş ilerledikçe. Dostlar bencilleşti, aile bireyleri çıkar ilişkilerini kovalar oldu. Herkes seni bir şey beklediği için sevmeye başladı.Yalnızca bir şey değişmedi o da anne sevgisi, ona hissettiklerim ve bana verdiği neşeyle huzur karışımı olan o şey. Onu toprağa koyarken bile içimdeki o tarif edemediğim şey ona karşı hep aynı. Her şey değişirken hissettiklerim hep aynı. Ama inanılmaz bir yalnızlık Anne kelimesinde.sanırım öksüzlük dedikleri şey bu. Sen gitsende sen hep aynısın bende ANNE. Ama Şimdi Oğlun hem öksüz hem yetim kaldı evsiz barksız deprem yuvamı, yüreğimi, ciğerlerimi yıktı parçaladı.Ben şimdi ne yapacağım ANNEEE....!😥😥😥😥😥
Emin Barut
©eminbarut
E