Dağların ardında umutlarım vardı
yarınlar beni karanlığına esir aldı
sarkar ken nazlı bir ay gibi kadın
ah yüreğim avucumda çırpınır dı
dört bir yandan kuşatılmış şehirler
umut ta talan oldu tüm hayaller
yarattım kendimi şu küllerim den
yaşamak bin defa ölmek tir derler
yaşamak ağrısı tesir edince koluma
topraklar atılır ölüm baki olunca
derin olur indikçe dibe çok serin
gidiyor ömrüm hangi sonsuzluğa
bir yerde durmaz geçip gider zaman
korkular kendini verince ele aman
uyku gözlerimi kılmış haram geceye
gündüzüm yok sabah olmaz kalan
Anne ölmek mi yaşamak mı derim
bu hayat el değince canıma talim
ölüm en derin sağır sessizlik anne
azrail bekler ben göçüp giderim
suskun ah puslu bir mayın gecesi
kalkan bilip öyle taşırım yüreğimi
yalnızlığın pençesinde hayat boğar
boğdukça acı kader alnımda çizgisi
©aşıkcihan
C