Simsiyah sanıyor insanlar
kuşlara bakınca gün batımında
Şimdi ben anneciğim
Biliyorum herkesin bildiği gibi
Renkleri vardır kuşların.
Ama dağların kararmış göğüslerine
Vurdumduymaz bir sevda yaslanmış
Koparıyordur renklerini.
Yalanım yok anneciğim
Bu dağlara başımı yasladığımda
Aklım gidiyor başımdan
Boş gözlerimde dumanı dolanıyor dağların.
Aydınlığını kaç göz görmeye niyet etmiştir
Bilemiyorum.
Anneciğim çocuğun bu zamanlarda
Bomboş geziyor
Herkesin yazdığı şiirlerden yazıp,
Herkes gibi şair oluyor biraz.
Bilmelisin anneciğim,
Bu dağlar aklımı alınca,
Yolunamayacak hiçbir renk de kalmayınca.
Ben alnı ayaza yaslanmış bir ceset gibi,
En sonunda sana
"Oğlum!" diyecek bir şey bırakamadan
Savrulup giderim.
Anneciğim böyle bir ayrılık işte,
Ben de demek böyle terk edileceğim.
Kuşlar her gün batımında
Yitirecek renklerini,
Gözlerimden çaldıkları renklerini...
Anneciğim
Kimse demeyecek
"Nerede nerede Kadir'in renkleri?"
Senden başka kimse demeyecek anneciğim.
©sareban
S