annem
dokuz ay on gün taşıdığın yüküm
uykunu böldüğün ağlayan sizlayanım
adım atarken sensiz yol alamayan bir bebeğim bakıma muhtaç
aç olmadigim doyurdugun icindir sen kendine değil bana ömrünü harcadığın
sen bu kadar fedakârdın
kimse senin gibi giden birine bu kadar yapar mı
canına can katip uzakları yakın eder mi kimin gülüşü
okşar mi bir annem deyişinde nazlanıyordu sevgiler kanat çırpıyor karanlığa
her varsan her gunum çıkıyor aydınlığa
hiç ödenmez hakkın ki vazgeçemiyorsun hep sıcacık anne kucağın
sen kokuyor cennet bahçelerine nispettir
sen olmuyor hiçbir şey bilmediğim için dokunaklı bir şiirdi senin yaninda yeseren icimdeki çocuk
©runalyel
R