Söyler misin anne gözyaşlarım kapını çalıyor mu yüzlerce kilometreden
Değiyor mu yanaklarına ansızın bir çisenti gibi
O kadar yoruldum ki buralarda annem
Küçük bir çocuğun olsam senin tekrar sarılsam doya doya, ellerini tutsam ıslansam yağmurlarında
Dizlerin diyorum anne dizlerin
Beni başka ütopyalara salan dizlerin
Uzak mıydı mesafeleri bu kadar
Yaşamak hiç bu kadar zor olmamıştı inan ki
İnsanlar diyorum anne insanlar
Bir çizgidir tutturmuş gidiyorlar
Sanırsın o çizgiyi geçen kendini dünyanın hakimi sanıyor
İçimdeki kötü adam çıkmış bana meydan okuyor buralarda
Beni en güçsüz yerimden vurup parçalıyor
Kaç defa yenildim anne , hatırlamıyorum
Biraz huzursuzum galiba buralarda, bana göre değil hiç
Duvarlar üzerime üzerime geliyor
Issız bir kulübede sessizliğe boğuyorlar beni
Sezsizlik çok yoruyor beni anne
Sen beni iyi bilirsin anne kin tutamam kimseye
Ama neye yanaşsam tuzla buz oluyor
Sonra vicdanım intihar ediyor dar ağacında
Çok kötüyüm anne iyi değilim galiba
Dışarı çıkarken bile ceketini al üşürsün diye üzülen sen,
Burada iliklerime kadar neler hissettiğimi görsen
Nasıl dayanırsın bilmem
Hislerim acıyor anne hislerim
Kimi sevsem, kime dokunsam yüreğimin en kuytu yerine kilitliyorlar beni
Hiç içten içe bu kadar kırıldığımı hatırlamıyorum
İnsan hiç seviyor diye prangalar vurur mu diline
Anlatamadığım o kadar çok şey var ki anne
Sen de yorulma, üzülme, düşünme bunları
Sonra nasıl dayanırım ben bilmem...
©omerkrshn
O