Bak! anneyim, anne...
Kafamın içinde ayak seslerin...
Gidiyor musun?
Geliyor musun?
Anne...
Küçük kızın, kocaman oldu...
Biliyor musun?
Senin gibi oldum, bak anne...
Görebiliyor musun?
Ben seni görüyorum...
Her gökyüzüne baktığımda...
Bazen bir bulutta buluyorum yüzünü...
Bazen gecenin karanlığındaki yıldızda...
Bazen yağan yağmurda...
Islanmak istiyorum!
O zaman da, yüzüme dokunuyorsun değil mi?
Şimdi seni sadece rüyalarda mi göreceğim?
Haydi yine seslen!
Sesine hasret kulaklarım...
Duysun sesini...
Hep birlikte,
Toplanalım sofraya...
Yine yapsan bize, uğra kokulu ekmekler...
Ne de olsa anne eli değmişler...
Ya da pazara gitsek seninle...
Ben düşe kalka taşısam, bisikletle eşyaları...
Bana naylon bebek alsana...
Ona çok iyi bakarım...
Bilirsin ben bebekleri hep saklarım...
Kendimde oynamaya kıyamam...
Ve...
Yine yarışsak seninle...
En çok ve en hızlı motifleri kim yapacak diye...
Kaybedersem eğer...
Söz ağlamayacağım...
Sen gittiğin gün son kez konuştuk...
Bu dünyadan,
Gidenlerin gelmediğini öğrendik...
Dua istemiştin benden...
Bütün dualarım sana, anne...
Duyuyor musun?
Hayat yolculuğun kabristanda bitti.
Üşüyor musun?
Bilirim sen sıcağı severdin...
Bir de demsiz çay...
Bütün sevdiklerin kaldı...
Sensiz ve sessiz...
©emranca
E