Suskunum annem lal olmuş bir dil gibiyim,
Fırtınalı bir o kadar da durgun denizim,
Mızrak gibi ayakta olsam da çocuk dizlerim kanıyor,
Çok kırdılar beni, her yerim ateş olmuş yanıyor.
Ben hiç kırmadım annem, ama paramparça oldum,
Başımı alıp gideyim diyorum, kendimden kaçamıyorum,
Aynada gördüğüm suretim her daim güçlü,
Gel gör ki ben de ki ben,gün be gün tükeniyor.
Sen annem, sevgini nakış gibi işleyerek büyüttün beni,
Şimdi elimden kayıp gidiyor delikanlı çağlarım,
Kimin hayatına eziyet olarak girdim ben ?
Ve içimdeki bu çocuk neden ağlıyor ?
Benden habersiz geçen günlerim var benim,
Gözyaşlarımı sakladığım insanlar var,
Çocukluğum bile beni terk edip gitmişken,
Sen, beni hiç bırakma olur mu annem ?
Seni çok seviyorum annem.
©ikrar
I