Annem...
Yalnızlığıma renk katanım,
derdimi dinleyenim,
beni benden iyi anlayanım...
yokluğun bana ölüm gibi,
ben sensiz yapamıyorum...
boğuluyorum
evimizin her köşesi
seni anlatıyor...
sesini duyuyorum sanki,
beni çağırıyormuş gibi,
ansızın kapıya kaçıyorum
belki gelmişsin diye...
yoksun işte...
yoksun...
başımı koyduğum dizlerine hasret kaldım...
ben seni istiyorum anne...
seni istiyorum...
derdlerim boyumu aşıb gidiyor...
ne senin gibi dinleyenim var,
ne de senintek anlayanım...
yokluğunda bu kocaman dünyanın
kocaman derdleri ile boğuşmak çok zor
nerdesin anne
sana ihtiyacım var
ne olur dön,dön,dön...
D