Mutlu değilim, bu bayram sabahım.
Yeri göğü inletiyor; feryadım, ahım.
Yine mezarının başındayım.
sonsuzluğun, karanlığın, karanlığın ortasındayım.
Seniz bayramlar zehir bana.
Ne günler yaşadım, hatırlasam da.
Elden bir şey gelmez, ne fayda.
Bir hata yapsam da bağırsan;
Güzel gözlerinle, kızgın baksan.
Ben seni çok özlüyorum, annem.
Yine yavrum deyip, sevsen koklasan.
Evladım, deyip bağrına bassan.
Şefkatinle kollarını sarsan.
Ben seni çok özlüyorum, annem.
Senin, başımı okşadığın gibi
Koklayıp, öptüğün gibi
Mezarının başındayım.
Öpüyorum, kokluyoum, okşuyorum toprağını.
Ben seni çok özlüyorum, annem.
Elimde bir avuç toprak,
Ağlıyorum;seni bekliyorum, ne olur kalk.
Senden sonra ,gömleklerimi ütüsüz giyiyorum.
Babam ütülese de onları, giymiyorum.
Sensizliğe sessiz ağlıyorum.
Sessizliğe uyanır; sensizliğe, ölüyorum annem.
Bir an bile unutmadım, unutamadım annem
©aşıksamet
A