Duymayacağım artık öksürüklerini.
Kulağıma gelmeyecek sesi.
Göremeyeceğim artık o kara gözlerini.
Çünkü artık annem yok.
Her sofraya oturduğum da arayacak gözlerim.
Çok severdi acı sivri biberi.
İştahımı açıyor oğlum derdi.
Şimdi sofrada acı biber yok,
Çünkü acı biber isteyen annem yok.
Uzanırdı çekyata uzunca.
Bende derdim Anne biraz otursana.
Halim yok oğlum derdi bana.
Şimdi çekyatlar bana bakıyor ben çekyatlara.
Çok yorgundu bedeni gözlerinden belliydi.
Yazın duramazdı köye giderdi.
kışın hasretimize dayanamaz geri dönerdi.
Ama artık yok Annem dönmeyecek geri.
Market, pazar, sokaklarda görüyorum sanki hayalini.
Sanki biraz sonra kapım çalacak dışarıdan gelecek gibi.
Öyle çaresiz öyle mutsuzum ki.
Sanki ruhum anama kavuşacak gibi.
Her akşam yolumu gözlerdi.
Telefon açar nerede kaldın oğlum derdi.
Beni bekleyen anam var diye çok hoşuma giderdi.
Telefon da ismine bakıp şimdi ağlıyorum.
Çünkü telefonum artık asla annem diye çalmayacak.
Çünkü artık annem yok.
Eyüp'ün yüreği başka coşar.
Seni hatırladıkca gözünden yaş akar.
Eve gelen çocukları hemen odana bakar.
Artık oda da Annem yok.
Çünkü ebediyete gitti artık dönmeyecek..
©eyüpyelgen
E