Hatırlar mısın annem seninle bir yola düşmüştüm. Ne olursa olsun beni yarı yolda bırkma demiştim. Yüzümde bir tebessüm seninle bir umudum vardı. Gözlerimde mutluluk sevinci, yanımda sen vardın. Düştüğüm yarı yolda bir başıma kaldım. Sevinç gözyaşlarım birer doluya dönüştü Tane tane üzerime yağdı.
sen yüreğimi görmesen de olur. Paramparça oldum ben sensiz, benim canım, güzel annem
Yollar cam kırıklarıyla doluydu. Her bir parçası yüreğime battı. Sen görmesen de olur sevgili annem. Sende bu yetimi bir başına bırakıp gittin. O cam kırıkları oğlunun yüreğine bata bata duygularını paramparça etti. Sen görmesende olur. Çünkü görseydin sende dayanamazdın, benim canım, güzel annem.
Ne yaşamaya bir sevincim kaldı. Ne de insanlara bir güvenim. Bilemem ki bu mu benim kaderim. Buysa kader ben çekerim her bir çileyi, Sen bilmesen de olur annem. Sensiz çile yağmurlarıyla sırılsıklam oldum. Seninle ben bir bütündüm, sensiz paramparça oldum. Nasıl bir hayatsın sen böyle, Bir annenin gidişiyle bir bütünümü paramparça ettin. Parçalarımı görüp ağlama, senin o gözyaşı incilerin dökülmesin. Senin sinen ıslanır ben senin gözyaşlarına dayanamam, benim canım, güzel annem.
Ey benim güzel canım annem Sende daha güzel seveni, senden daha merhamet edeni,şefkatle sarıp seveni görmedim. Kadir kıymet bilene de rastlayıp denk gelmedim. Sende oğlunun halini görüpte üzülme annem Oğlunun kaderi buysa, oğlun çeker. Sende inci damlası gözyaşlarını damla damla dökme, o güzel sinen ıslanır, sana da ben kıyamam. Senden gelen hiçbir zerrene darılıp gücenmedim. Kadere rıza gösterdim, bir sitemkar olmadım. Sadece insanların zulmünü hazm edemedim. İnsanların zulmünden paramparça oldum. Canım benim, güzel annem.
Sen bu yetim oğluna derdin ki; canım oğlum hayatı sev, insanları sev, kimseye darılıp gücenme, darılan kendini hep darda görür. Sende darılıp darda kalma demiştin, annem. Nasihatın her daim kulaklarımda çınladı, annem. Ben insanları çok sevdim sevdim sevdim Ama insanlar bu yetim oğlunu hiç bir zaman sevmediler. Oysa ben candan sevdim yürekten sevdim. Sevdiğim İnsanlara bu para etmeyen ömrümü bile adadım. Ama annem oğlunu hiç seven olmadı. Kime ne yaptıysam hiç kimseye hiç mi, hiç bir türlü yaranamadım. Ben de sensizliğinde sevilemedim. Benim canım güzel annem.
Sen benden veda edip giderken ardından, o Oğluna aydınlık bir Dünya bıraktın. Sensiz dünya oğluna öyle bir karardı ki artık zifiri karanlık. Aydınlık dünyadan insanlardan kaçtım kaçtım. Yalnızlığıma mahkum ettim kendimi, Nerde bir karanlık kuytu yer varsa oraya sığındım. Orda da buldular beni kelime kelime zihnimden, düşüncelerimden sorguladılar beni Oysa ki ben hep sevecendim insanları üzmezdim ama insanlar beni üzdü acı vere vere yüreğimden beni eze eze yüreğimi paramparça ettiler. Canım benim güzel annem.
Biliyorum sen gittikten sonra ardından bıraktığın, bu yetim oğlunu,senin o güzel ruhun görüp gözetler. Sevilebilseydim sende sevinirdin. Bu yetim oğlunda seni sevindiremediği için sende af et bu yetim oğlunu annem. Ama bu acılarla yüreği yoğrulmuş oğluna ne çok üzüldüğünü görüyorum. Senin de orada kalbin paramparça olmasın benim canım güzel annem.
Ne olur sende bu yetim oğlundan uzaklarda o inci tanesi gözyaşlarını akıtma sinene. Ben dayanamam annem zaten ben bu satırları yazarken ikimizin yerine yeterince doya doya ağladım, annem. Bu yüzden gönlüm paramparça, Öyle olmasaydı bu yetim oğlun katiyen ağlıyamazdı, benim güzel, canım annem.
©doğukan01
H