Annem canım
Gül kokulum
Bakma sen benim satırlara döktüğüm hüzünlere
Yarama merhem oluyor bazen
Seni hatırlatıyor sözcükler rahatlıyorum
Kendimi kapatıyorum önce karanlık bir odaya
Sonra Mum ışığında yazmaya başlıyorum
Döndüğünü sandığım dünyanın kahrını yazıyorum
O gülüşün hiç çıkmıyor aklımdan
Biliyorum ne kalem anlar
Nede cümlelerle doldurduğum sayfalar
Senden sonra hayatımda iyi olduğunu düşündüğüm bazı şeyler dünyanın hala döndüğünü söylüyor.
İşte bu satırlarda durdu dünya
Karardı ışıklar ne Döndün nede Döndüm
Dedimya bi başıma kaldım döndüm durdum
Son yolculuğunda çığlıklarımın semayı yarıp geçmesini diledim
İlk gecenin yokluğunda rüyalarıma yalvardım
Sabahın ilk ışıklarında o jur yüzünü göremedim
Bulamadım seni
Her zaman olduğun yerde
İşte durdu dünya ne bidahad öndü
Nede bidaha güldü
Seninle yaşayamayacağım yarınlara
Baharsız geçecek yıllara
Mahkum oldum
Doğum günlerinde
Sana avuçlarımın içinde gönderiyorum hediyeni
Mutlu olduğunu düşünüyorum
Annem bitanem canım
Bakma sen sulu gözlerime
Bir kere kor düştü ya yüreğime
Tutamıyorum ne kendimi nede satırlara döktüğüm kiyayetsiz sözcükleri
Çıkıyor öyle birden bire
Bazen sel olup yutası geliyor dünyayı
Taş olup yağasım geliyor
Dünyanın üstüne şimşek gibi çakasım geliyor
Nefes alamıyorum annem
Söktüler ciğerimi kanıyor annem
Senden sonra durdu dünyam
Ne birdaha döndü
Nede birdaha güldüm
Döndüm dedim durdum.
( ANNEM)
H