Annemle oturduk bir akşam
Cam kenarındaki karşılıklı koltuğa
Başladı bana bakarak konuşmaya
Derdinden dem vururken sadece
Bakıyordu tebessüm ile bana
Başladı bir bir içindeki dertleri
Dışarıya çıkarmaya
Gözlerinden damla damla yaş akarken
Yüreğindeki acı yansıyordu sanki
Sadece bana
Annemin gözlerindeki acıyı almak geçti
En ıssız benliğimden
Onun acısını hafifletmek
Bu yüzden bir kelam çıktı sadece dilimden
'Ağlama benim güzel annem!'
Annem o an gözlerindeki yaşı sildi
Tüm hasreti sanki son bulmuş gibiydi
Derin bir iç çekti
Anladım ki artık dertlerini
En derinlere gizledi
Anladı kızı hasretleri karşısında
Çok acizdi.
Bense sadece kendime acıdım o an da
Annemeyse üzüldüm.
Çünkü o kendi başına
Dertleri sırtlanmıştı yine sırtına
Acılarını gömmüştü
Çiçekler ekilesi o kalbine
Ve yalnızca gülmüştü
Bu gariban kızına
©muallimee
S