Üşüyen tenimi sevginle ısıtırdın, sen gittin gideli mevsimsiz üşüyorum.
Senin sıcak yüreğine tenime dokunan, öpülesi ellerine ne çok hasret, kaldım annem.
Kehribardan bir tesbihin vardı, Allah'ın doksan dokuz ismi şerifle süslenmişti elinde. Hiç düşmezdi, daima dilinde Allah'ın zikri. Her daim duacım bir sendin, annem.
Bir zaman geldi seni benden aldı, ve beni de sensiz bıraktı. Sanma ki sensiz kalan gönlüm bir murada erdi. Sen gidince bendeki olan muradımda, sevincimde gözyaşlarım ile gitti, annem.
Ne tenime dokunan, sırtımı sıvazlayan, daima koruyucu kalkanı olan ellerin;
Bana dua eden o güzel kalbin, ne de melekler nidasıyla yüreğimi okşayan sesin kaldı.
Senden sonra sahip olduğum en güzel cevher, mücevher sendin.
Sende sonra hepsini kayıp ettim seni benden gidince, annem.
©hasanbey.
H