Nevbahar türküleri çaldı ney eşliğinde
annemin gözlerinde dinledikçe,
bir hoş eden nağmesi içimin yangınlarını
kor eden alevleri eritmişti.
Konuştukça esin veren sesi;
huzur veren neşesi devasa örgüler
sunardı nasırları elleri dokununca.
Dağlar çiçek açtı yonca verdi.
Ona baktığımda buram buram esti rüzgar
kavak ağaçları söğütlendi,
Yeniden filizlendi cennet kokusu
üzerime sindi bulutlar da maviye boyandı.
Umudu ısıtan güneşti gözlerinin ışıltısı
elem kederi yok etmişti.
Taptaze baharlar doğdu, güvercin kuşları uçtu
barış eşliğinde semalar da hep beraber
dans etmişti. gamzelerinin çukurunda bir çocuk gizliydi yaşamayı öğrenen,öğreten
tek başına mücadele veren yüreğinden
akan nemi durduramazdı.
Görmesinler diye sürekli sildi.
Mendilini saklamıştı.
Kumaşı gizliydi üzerini örttü...
Yol gösteren nasihatları, kulağımı mest etti. yaşanmışlık tümcesiydi her harfi sıraya
dizen şiir yetmedi saçlarının bir telini
anlatmaya kalem durdu, düşündü şair
Ne yazacağım diye binlerce kez.
Ressam tablosunu her seferinde yeniden
çizdi tuvaline eklemişti.!
©ebrulimsi_
E