Nevbahar türküleri çaldı
Ney eşliğinde annemin gözlerinde
Dinledikçe, bir hoş eden nağmesiydi
içimin yangınlarına kor eden alevlerine ışık saçan misafir
Konuştukça esin veren sesiydi
huzur veren neşesiydi yaylalardan gelen
berrak su sesi tazelendi gönlümün
geçitlerindeki
Devasa örgüler sundu nasırları
elleriydi
Ey
Dağlarda çiçek açan yonca veren sol yanıma
esir düştüm annem. ondan dinmez gözlerimdeki
katreler her an her gün durmadan akar
Kendimi gördüğüm
pencerem de buğulu bakar bana
acınası aynadan
Öfkesi yenik rüzgar lara karşı
kavaklarim egik esin veren sogutlerde bir bir devrildi üzerime
Anne sen hep gül kıyamam damlasına gözlerinin
Nur verir bereket sağlar sofram hani benim kalbim temizdi ya
Sen öyle derdin en azından yüreğimi
sevseydi
acıttılar benim o yaşamsal oksijen alan
filizlerimi yaktılar
ölümü bekliyorum gözlerim kapalı artık
düşlerim sönük
Cennet kokusu inanan bir dilek bu
bulutların üzerinde sallanırken sancağının
ipi kopan o çocuğum ben
maviye açarken kollarıni umudu kucaklarken
eteklerinden dökülen maviyi tutmaya çalıştım
ısıtırken güneşi güneşsiz kalmak bu tel
örgülerden kurtulamadım
gözlerimin perceminde elemli baharlar
gizledim
mektupları dağılan kuşların
kafesi dardır
Sen annem den gelen müjdeli haber duymak istediğim
Gamzelerinin çukurunda bir çocuk daha var
yaşamayı sana öğreten damarlarından geçerken yol olurdu
yüreğinin yaşamsal soluğuydu
Görmesinler gizledin ya
Yol gösteren nasihatların da bilançosu
ağır geldi bana kulağımı mest eden
hani
Bir yanım hep inatçı bir yanım da duygu salım
durmadan batar karaya karşı mağlubiyetim
Denizlerle tanışmadım hiç
Her harfi sıraya dizerken
şiir yetmez saçlarının bir telini
anlatmaya kaleme yazılacak şiirler de
ölümsüzdur
senin adına yazılacak baş ucumda duran
binlerce şiir var daha yazılmayan seni
resmeden ressam da
tablosuna her seferinde yeniden
çizdi tuvaline ekledi siluetini zaten
©ebrulimsi5
E