Anne özlemiyle tutuşan herkese...
Sıradan bir sabaha uyanmış,
Sıradan bir insanım.
Hayal gücümün sınırı yok.
Hep bir şenlik havasında.
Aklımda taze ekmek kokusu,
Derin bir açlık hissediyorum.
Nerdesin anne?
Hazırlanmamış kahvaltı masasında bekliyorum.
Bir kalıp peynir çıkardım.
Yanında sahanda yumurta.
Çatalım zeytin tanelerini kovalıyor.
Taze demli çay yaptım, fokurduyor.
Dedim ya hayal gücümün sınırı yok.
Seni hep yanı başımda görüyorum.
"Uyandığın her sabahın bir anlamı olduğunu unutma" deyişin,
En sevdiğin türkünün nakaratına karışıp, Zihnimde yankılanıyor.
Nerdesin anne ? Ben seni çok özlüyorum.
Her sabah yaptığım gibi,
Ütülü gömleğimi giydim.
Boynumda hiç sevmediğim o kravat bağlı.
Kızma ama hâlen öğrenemedim onu bağlamasını.
O kadar şey varken,
Bununla mı yorayım aklımı ?
Nerdesin anne?
Kaç gün oldu bilmiyorum.
Yapamıyorum sağlamasını.
Her şeyin bir anlamı varsa,
Ben neden anlamsız hissediyorum.
Koca ev dar geliyor, inan boğuluyorum.
Bu evden çıkıp gitmek kolay,
Ama dönünce şu kanepede yığılıyorum.
Vakit geldi anne.
Ben yine bu evden sessiz sedasız çıkıyorum.
Bugünün dünden farkı olur mu bilmiyorum.
Yarın ne getirecek bilmiyorum.
Bildiğim tek şey senin kokun.
Çünkü döndüğümde onunla avunuyorum.
Ben seni her zamankinden çok seviyorum.
©ikrar
I