Fırtınaya tutulmuş, yâdını bekler insan.
Hüzne gark eder gibi, çekmiş ruhunu dipten.
Karanlığa hapsolmuş, nurunu bekler insan,
Hayatı tutmuş gibi, kopar, düşer o ipten...
Zengin oldu rengimiz, kalır kanlı bıçkınım.
Yüzdü uyku sevgisi, serâb oldu kansızım.
Lezzet almak istemez, ikram ile olmayıp,
Demek zaman kalmadı; bilmezler, ben ansızım!
©veraind
V