ben yangınların çocuğuyum
umarsız sessiz buz gibi
yar dilenen elin avucuyum
erir yaralarım tuz gibi
sürerim atımı dolu dizgin
kahır ve kederi arzularcasına
bazen ağlar görürsünüz bazen bezgin
küfürler ederim geceyi parçalarcasına
feryatlarım sığmaz aleme dar gelir
isyanların doruğunda bulursunuz beni
madem aşk acıdır, elemdir peki neden sevilir
gözlerimi oymak isterken kudurturum seli
yarası kanayanım derman istemem
sebebim olsun ölmeme geçerli
ondan gayrı hiç bir şeyi beklemem
gözyaşlarıyla tanıdım ben bu serçeyi
©pir-ikelam
P