Yusuf gibi kuyuya atıldım, Yunus gibi balığın karnında kaldım.
Nereye dönersem döneyim arkamda birilerini bırakacaktım.
Açtım ellerimi Sema’ya yalvardım, “yandım, Allah’ım yardım.’’
Ne çare, gökleri de vahşet kaplamış ağlayan çocuk sesleriyle.
Allah insanları yaratmış, insanlar da kendilerine tanrı bu yerde.
Meğer herkes hayatta kopyanın esiri.
Hemen her davranışta başka şahsiyetler gösterir kendini.
Demek istediklerim anlaşılmadı, belki anlaşılır gibi oldu.
Eğer ki anlaşılsaydı varlık araştırmazdı varlığı, yokluğu.
Varlık yokluk insanları hepiniz Kendinizin hekimi, hâkimisiniz.
Kendi vicdanınızın sahibi.
Çiçek olan yerde böcek olur,
Böcek olan yerde çiçek değil
Sen çiçeksen bırak elbet seni Böceklerden ayıran bulunur biri.
ᵉ