Karanlık gökyüzü kadardı,
Sükûta düşen çehreler..
Ayak sesleri belirdi,
Gidecek yol çizilmişti..
Velhasıl hangi yüze,
Güvendiyse insanlar,
Bir gökyüzü kadar,
Yalnız kaldı yeryüzünde..
Araf'ta kaldık tarifsizce,
Bütün sevgilerin izafeti,
Sevdanın gökyüzüne,
Ağır gelirdi her seferinde..
Mihrimah bir gece vaktine,
Denk gelmişti..
Ve şimdi araf'ta kalmış,
Bütün muhayyele,
Yağmur olur gözyaşları..
©şiirbey
Ş