Bir aralık gecesi misali.
Odamın penceresinden gökyüzünü izliyorum.
Gözlerimin önünde beliren saçlarım,
sanki bana meydan okurmuşcasına savrulup duruyor...
Çok geçmeden fütursuz bir anlam yüklendi kalbime.
Dilimde anlamsız sorular...
Sahi ben neden yaşıyorum, dedim kendi kendime.
Kuşlar uzaklara göç etmeden tekrar bunu kendime söyleyebilecek miydim?
Neyse...
Usulca gökyüzüyle vedalaşarak uyuyakaldım.
©zehraa
Z