Düşüncelerimi yaşadığım zamanlarda içimde yaşayan birisi olduğunu hissediyorum
Çoğu zaman bana baskın gelen içimdeki ses kim, bunu çok düşünüyorum.
Beni sosyal hayatımdan alı koyan bi ses. Ona teslim olduğum anlarda başımı kaldırıp pencereden dışarı baktığımda araba ve çocuk sesleri batmakta olan güneş ve yürüyen insanları görünce içimden gelen sesin ne kadar karanlık olduğunu birdaha anlıyorum. Beni nekadar çok şeyden alıkoyduğunu görünce sadece sessizce üzülüyorum.
Daha tutarlı bi bedene sahip olmak isterdim
Düşüncelerimle uyumlu olması çok güzel olurdu içimde ki ses bedenim kadar genç değil
Ölümden de daha yaşlı benide kendisine sürüklüyor. Benzetme yapmam gerekecek olursa sanki içimde çok yaşlı ama dinç bir insan var konuşan böyle biri ve benim genç yaşta oluşumu kıskanıyor bu yüzden benim kötülüğümü istiyor gibi bu kötülüğü de gizliden değil açık açık yapıyor. içimdeki ses çok samimi. Sessiz zamanlarda konuşur sadece hele ki kendimle baş başa kaldığım zamanlarda beynime o an sızar sanki gerçeklikten doğadan hayattan okadar uzak okadar herşeyden bağımsız düşünceler ki yanıma birisi geldiği an yalnızlığım bozulduğunda o düşünceler de kabul görmez o an. ölümü atlatmış düşüncelerim var onlardan kurtulmam okadar da kolay olmayacak galiba hemde hiç..
R