Her gün binlerce insanın evine gittiği bir yolun balkonunda oturuyorum.
Öyle gürültülü, öyle karmaşık ki
Hiç kimsenin dayanamayacağı türden bir ses bu.
İşte o balkonda bütün arabaların evine ulaştığı, sessizliğin hükümdar olduğu saate kadar oturuyorum
Onlar evine gidene kadar onların çığlığını, gittikten sonraki sessizlikte de kendi çığlığımı dinliyorum.
Çığlığım kulaklarımın duyamayacağı kadar sessiz, ruhumun parçalayacak kadarda sesli..
İki şeritli bir yolun dışında kalmışım ben
Ya da yol bana aksi, bilmiyorum
Ben neredeyim, evimde miyim, kendimde miyim?
Hiç bilmiyorum.
Bilinmezliğin karmaşaya sürüklediği bir yolda kırılmışım gibi.
Ne bi çıkış noktası ne de yeniden deneyebileceğim bir şans var.
Sahi ev neydi?
Kime denirdi?
Neye denirdi?
Binbir türlü zorluklarla başımızı soktuğumuz yer mi yoksa Binbir yoksunlukla başımızı yaslayamadığımız bir omuz muydu?
Bilmiyorum.
Ne çok soru sordum değil mi, sanki cevapları varmış gibi.
Cevapsız soruların ortasında, asfaltın ulaşamadığı iki üç ağacın durduğu yerdeyim. Herkesin gördüğü ama duymadığı, duyduğu ama dinlemediği, dinlediği ama anlamadığı yerdeyim.
Sahi ben neredeyim?
İnstagram: arsplbyk
©araslaşiir
A