Nereye gitsem orada değilim sanki!
Bir yanım hep meçhule doğru kayıp gidiyor.
Zemin bile kaldıramıyor artık omzunda yükümü
Söyleyemediklerim çırpınıp duruyor dilimin ucunda.
Gözlerimde sonsuzluğun hayali
Kulağımda hakikatin sesi çınlıyor.
Kalabalıklar içinde münferit
Kendi içimde bir ordu gibiyim!
Düşmana karşı silahsız
Kendi kendime panzer gibiyim
Ruhum tepinip dururken kabında
Eziliyor altında aciz bedenim
Her şey üzerime doğru gelirken
Filistinli yetim çocuk gibi mahzun oluyor yüreğim...
Dünden kaçarken esir düştüm bugüne
Yarınlar celladına aşık usulca bekliyor
Ruhum evlatlık gibi duruyor tenimde
Yaşamak için razı olmuş ölüme!
İçim ve dışım arasında durmadan mekik dokurum
Herkesin gördüğü mü benim yoksa öteki mi?
Ben mi benim yoksa o mu ben?
Herkes tanır ve bilir de
Bir ben tanıyamam bu garip adamı!
©osman_can
O