Bir duvar yıkılır,
anlamsız hayat kırıntılarına
basıp geçen yolcuların üstüne...
Gerek, önem ve çıkar.
Bıkar insan; sabah kalk, akşam yatların
gerekçesinde...
Gözlerini sonsuz acıyla açar,
kırpmaz, kirpiklerle savaşır,
gecenin karanlık askerleriyle.
Önem yazar çağ kendi modası üstüne.
Yama yama insanı üstünden diker.
Eli, kolu yorgun,
gözler fersiz öneminden kaçar insan.
Şehir önemse,
Dağ, taş bizimdir.
Çıkarsız aşklarımızda,
öpüşleri kazıp çıkarmaya çabalar dudaklar.
Çabalar yalnızca aşkı bulmaya,
zamanı, mekânı ve ona bağlanmadan...
©capune
H