Artık

Uykusuz bir gecenin geç saatlerindeyim yine,
Yağmur yağıyor hafiften de.
Dışarıyı seyrediyorum buğulu gözlerle.
Dalmışım öyle çok eski günlerin güzelliğine,
Ve hepsi solup gitti fotoğraf albümümde.
Sanki bıçak saplıyorlar gibiydi kalbimin en derinine,
Nefesim kesiliyor ama tek kelime bile edemiyorum birisine.
Keşke hiç büyümeseydim de,
Yüzümde ki tebessüm yerini bırakmasaydı hüzüne.
Yoruldum artık kendimi unutuyorum meyhane köşelerinde,
Bazen de yağan yağmurun tanelerinde.
Ne üşümek umrumda ne de saatin kaç olduğu bundan böyle.
Uyuyamıyorum ki zaten boşver teselli ediyorum kendimi bunlar ile.
Kafam hafif güzelken bir de şiir okuyorum oh ne güzel be,
Sonra sigaramı yakıp gidiyorum parayı bırakıp masanın üzerine.
Kimisi ayyaş kimisi de deli der benim gibi birisine,
Ne zararım var ki sessiz sakin yaşıyorum hayatı köşe başında ki şu eski evde,
Dost edindim gecenin sessizliğini de
Dertleşirdim iki damla gözyaşı ile.
Üşüyorum...İnsan hiç üşür mü yaz mevsiminde,
Ben üşüyorum işte.
Gönlüm sanki deprem bölgesi gibiydi,
Mutluluğum ise o enkazın altında can çekişmekte,
Ölmüştür belki de,
Denk gelmemek üzere merhaba deyişine.
Artık ömrümün yas günündeyim.
Barış KAPKINER
©by_solist