Daha kaç defa yaşamadan ölecem bilmiyorum sevdiğim
Ama bildiğim bir şey varki çok yaktı canımı o sözlerin,
Öyle bir git diyordu ki gözlerin,
Daha fazla dayanamadı bu acıya yüreğim.
Meğerse ne güzel senaryo yazıyormuşsun,
Ben kendimi başrol sanarken,
Sen beni sadece bir figüran olarak oynatiyormuşsun.
Sonra diyorlar ki niye ölümden bahsediyorsun.
Peki kim kaldırır ki böyle bir acıyı,
Nasıl yok eder ki içindeki o sızıyı,
Her batan akşam güneşi,
Hiç acımadan hatırlatiyor seni.
Aşkımla nefretim arasındaki ikilemi anımsatiyordu ufuk çizgisi.
O kadar çok şey varki yüzüne haykırmak istediğim,
Tozlu raflara kaldırdığım onca birikmişligim,
Anlatsamda ne fayda diyorum içimden
Sonra düşünüyorum ve geçiriyorum gönlümden :
Her masal gibi mutlu sonla bitmedi bu Güzmasalı,
Artık bunu kabullen...
©hep_yalnız
G