Mutluluğun koruyucusu
Sevgiye yeminli melekler.
Aşkın yorgun uykusunda.
Hislere tercüman kelimeler.
Okunup da dile gelip anlaşılmayı dilerler.
Kalemin hatrıdır kağıdın sevdasıyla.
İstediklerine kavuşamazlarsa,silinip giderler.
Böyle geçer mevsimler anlamadan.
Uyanamaz insan kaybettiğini aramadan.
Siner sinesinde bastırılıp tüm hüzünler.
Boyalı bir yüz bazen maskelerce gizlenirler.
Kaybediyor halbu ki bizi günahların altında şehirler.
Pervasızca yazılıyor yazılıyor azab içinde gerçekler.
Gözler kör olmuş kalpler de mühürlü ve bilinmezler.
Aşikar olunca yalanlar o büyük korkuya gizlenmezler.
Mesafeler mil mil uzar.
Susar vird olmuşken özlenenler.
Bir anda unutup kesilip yakar.
Yanar dem olmuşken gam olur bekleyenler.
Herkes masumdur oysa.
Kimsenin de suçu yoktur.
Peki tüm yaşananlar hangi ruhun suçudur?
Okur, okunur tüm yıkımlar içinde duyulur.
Uyanmaz okuyucusu.
Yaşamadan hissedilmez sahi bu dertler.
Fayda vermez ki son kuşkusu.
Elini verir bin bir talihsizlik içinde keder.
Ve beter bir gün,elbette herkese yeter.
İnsanın en zor günü gelip ürkekliğine değer.
İnsanlığın duygusu.
Zenginliği ve fakirliği.
Kim olduğu ve güzelliği,o gün biter.
Sonsuzluğun yolcusu.
Sessizliğin vefasında sevenler.
İşte o gün ölümlerini bile severler.
Aşkın bir ömürden fazla olduğuna.
Aşığın aşkına yemin eder.
F.Y
F