Hiç mi sormadın kendine yüreğim,
Bir fani için gösterdiğin aşkı,
Seni yaratıp onca nimeti veren Rabbin için ne kadar gösterdin.
Peki gözlerinden akan yaşları Yaradan için de döktün mü?
Kendine gel ey dünya misafiri,
Ölüm her gün kapında kol gezerken bu neyin gamsızlığı.
Uyan artık ey nefsin kölesi,
Uyan gafiller gafili.
Dön de bir bak etrafına,
Unutma ne için yaratıldığını.
Bir faniye verdiğin değeri Rabbine vermiyorsan,
Sorgula artık sen de nefsini.
Kalbini teslim et asıl sahibine.
©hadsizsair
H