Kapımın önünde oynayan yarmaz bir çocuktu "aşk".
Zamanli zamansız zile basıp basıp kaçan.
Ele avuca sığmayan.
Beni görünce saklanırdı bir köşeye hep,
Yara bere icinde kalmıştı her yeri,
Konuşmaz gülerdi usul usul.
Ne anlardım dilinden,
Ne ben anlatabilirdim derdimi.
Bazen hüzün olur du gözlerinde,
Bazen umut,
Bazen mutluluk,
Bazen aglardı hıçkıra hıçkıra,
Bazense nefret bürürdü her tarafinı,
Herkese bir başka bakardı çözemezdim.
Pencereden baktığımda nasılda masumdu.
Nasılda marur.
Sana benziyordu gözleri.
Gülüşü desen aynı sen.
Sonra bir gün sen gittin.
Baktım ki büyümüş o çocuk.
Sokak boştu.
Ve Kapım çalımıyordu artik.......
R