aşk

sessizlige mezar açıp
acılarımı gommeye çalışırken
rastladim sana
o umudun son bulduğu durakta
suskunluğa gomuldugum yerden
açtim gonul penceremi
baharın geldiğini seni görünce anladim
çiçekler seninle açtı gönlümde
hicbir karsilik çıkar menfaat beklemeden
bir güneş gibi doğdun içime
sen kurak toprağıma
su oldun
can oldun
canim oldun
canımdan öte
can suyum oldun
için için yeserttim de sevdim
tenha köşelerde sakladım güzelliğini
kimse görmesin diye değil
kimse uzmesin seni diye
bir anne sıcaklığında sevdim seni
tarifi imkansız duygularda yoğurdum hislerimi
bir Züleyhanin yusufa duydugu aşk gibi
bekledim
sessiz ve özlemle
kendimden cok seni sevecek kadar yürek feda ettim
o tenhanin yollarında
dilimden dökülen sözlerle değil
denizi ilk defa gören ucak yolcusu gibi
geçiyorum sevdanin yollarından
öylesine coşkulu
öylesine heyecanlı
uğruna canını hiçe sayan
ölümü göze alan bir yolcu tadında
rüzgarla getirdiğin
o kokun yokmu
hucrelerime kadar işledim seni
nakış nakış
her içime çektiğim de
gelişin öyle güzel olduki
5.mevsimi yaşıyorum adeta
yoklugunda üşüyen kış
varlığında yanan kalp yaz
umutsuzluk yapraklarının sonbaharı
aşkının sıcaklığı ile yeşeren ilkbahar
çiçekleri
devami gelecek anlik gelenler bunlar degisime duzenlemeye uğrayabilir
©nurella123