Ne aradıklarımızı bulabildik,
Ne de bulduklarımız aradıklarımızdı...
Sürüklenip de gittik;
Tükenen bir ömürdü.
Arasıra şükrettiğimiz de oldu,
İsyanımızda yandığımız da.
İyi anlatamadı büyüklerimiz;
Aşkın bu denli ızdırab boyutunu...
Ne yeniden başlamak mümkündü,
Ne de silinmesi kabildi hatalarımız.
Öyle çok yaşamış gibiydik ki sanki,
Bir türlü azalmadı intizarımız.
Belki de, büyümek çok zaman aldı,
Kimbilir, çabuk büyümekti belki kabahatımız.
Daha dün annemizin, kollarında uyurken,
Çiçekli bahçemizin, yollarında yürüdük.
Az emekledik belki de, az düşündük.
Bilmiyorum ki neden ağırdık hayata,
Neden, koca Cihan'ın omzunda yüktük.
Kaç seven kavuşmuştur, levh-i mahfuz'da,
Kaçı Dünya gözüyle mürüvvet görmüş,
Bilemem elbet lakin, biz boynu büküktük.
İçimizde, yaşımızdan kalabalık hayaller,
Sayılmaz, söylenmez acılar ölmüş.
Bu alem, dillenip saysaydı eğer,
Kaç ömür yeterdi, dinleyip durmuş.
Bir varmış, bir yokmuş ne farkeder ki,
Zahirde vardık biz, batında yoktuk.
Aşk olmasa azdık biz, aşk ile çoktuk.
©hasanyusuf
H