Kaç şair dil döktü kaç şiir ciğer söktü
Kaç gece uykusuz geçirildi
Kaç çay bardakta buz gibi oldu
Sırf sen, ben o çıkmaza girmeyelim diye
Yaşadıklarını biz yaşamayalım diye
Sorarsın sen şimdi niye!
Niye bu kadar uğraş
neden bütün şiirler biribiriyle bağdaş
Çünkü aşk denen zaaf
Hayatının en tatlı rüyası gibi başlayıp
En kötü kâbusu olarak bitiyor
Bitiyor bitmesine ama o izler varya o izler
Gitmiyor.
Yolda yürürken bi anda onun kokusu beliriyor
Ve yine sen sanki o kâbustan yeni uyanmış gibi oluyorsun
El ele tutuştuğun o sokak, beraber yürüdüğün o cadde,
Ilk görüştüğün o mahalle, onu tanıdığın şehir,
Hepsi sana o kâbusu yaşatıyor.
Kaçsam kurtulurum dersin
dersin demesinde kurtulamıyorsun
Onun gülüşünü taşıyan bir kadın çıkar karşına
Onun kaşlarına sahip başka bir kadın
Yahut onun gibi bakan onun gibi yürek yakan
Ve yine sar baştan yaşanıyor
Yine göz doluyor kalp ağlıyor
Tekrar tekrar sessiz çığlıklar atılıyor
Tabi her zaman ki gibi kimse duymuyor
Ateş düştüğü yeri yakıyor.
©onurbesk
O