Acılarımı kırıp döküp önüne serdim.
Sen,
bir felaket gibi kapattın kapıyı.
Gazeteler, dergiler serilmiş yere,
Kimsesiz çocuklara yardım çağrısı
yanıp sönmekte halının ortasında.
Gözüm takılıp kalmış...
Aşk ve tüm güzel duygular anlamsızlaşmış.
Varolduğunu hissetmek varken tenimde,
bembeyaz bir körlük odayı sarmış.
Kısır döngü ne menem bir illet
kaderinle inatlaşmış.
Daha biraz önce kafamın yanından geçen kül tablası...
İzmarit kokusu...
Küllenmiş anılara sırça parçalarıyla saplanmış.
Tekrar kafamın yanından geçip,
eski haline dönerken...
parçalar toplanıp,
kapı açılır ve sen gerisin geri
girersin içeri.
Martılar gibi uçarak toplanır,
dergiler gazeteler...
Yanarak akkor olur acılar,
kalbime döner.
Kimsesiz çocuklar balonlarıyla kavuşma telaşında...
Aşk hala anlamsız !
©capune
H