’affet’ diyordu adam,
utanmasız,
sevildiğini bilmenin kendinden emin adımlarıyla
gelmek istiyordu yeniden..
kadın çöllerin sıcak rüzgarları gibi nefesini tuttu,
özlemi, karnını dört aylık cenin gibi tekmelerken
geçmiş gözlerinin önünden film şeridi gibi geçti bir anda...
ölmekle aynıydı aslında, kadın
son nefesini verir gibi,
’hayır’ dedi ve telefonu kapattı.
adamın bitti derken ki sesi gibi katıydı sesi...
yeniden çalsada çevrim dışıydı artık ulaşılamazdı kadına,
aldatılmayı affetmiyordu aşk.
ne kadar hasret rüzgarları yüzü yıkasada,
o yalnızlığın kor gömleğini giyinmişti çoktan...
N