Ateş düştüğü yeri yakar,
Sende düştün kalbime bir kor gibi,
Yurtsuz bıraktın beni, yıktın hayallerimi,
Bahtsız oluşum sanki kaderimdi,
Evet kaderimdi yalnız oluşum,
Bazen yalnızda mutlu olur insan,
Yıkılmamış hayaller, bozulmamış duygular,
Kendi dünyasında yaşardı insan,
Olmasaydı yaşanmışlıklar...
Gönül sevdimi bir kere,
Ne engel tanır ne de zor güc gelir,
Ne hayal kalır ne de saf duygular,
Ne yalnız yaşanır nede onsuz...
Bazen bir çocuk olursun,
Bazen de bir deliliğe vurursun,
Sevda düştümü bir gönüle,
Yalnızlık yalnızlık değildir artık,
Issızlıktır, kimsesizliktir, sensizliktir...
Madem ağırsa bu kadar 'bir sevda',
Niçin katlanır insan,
Sonu hüsransa bu güzel yolculuğun,
Yalnızlıkmı olmalı sonunda,
Belkide.....
Aklı selimde olsa, noksanda olsa insan sever, gönül verir, gönüle düşer,
Kaçamaz, görmezden gelemez, duymamazlık yapamaz insan,
'AŞK' kapıyı bir kere çalınca..............
I