Nereden bilebilirdim ki;
bir gün böyle büyük bir suçtan yargılanacağımı
yakalanma korkusuyla geçti her günüm
Delilleri yok etmeye çalıştım
ama bir türlü beceremedim
birinden yardım istemek geldi aklıma
ama kimseye açamadım derdimi
bu yüz kızartacı suçumun utancından..
Bütün deliller toplamış meğer;
gözlerimde
ellerimde
yüzümde
attığım her adımda
hatta aldiğım her nefeste
senden bir iz bulunmuş!
En iyisi bir avukat tutayım dedim
yalnız o beni aklar diye;
ama hiç bir avukat yanaşmadı
benim gibi bir suçluyu savunmaya
mesleklerinin onuruna yakışmazmış,
ve şahitler bile kurtaramazmış beni!
Baktım olmuyor,
tek çare suçumu itiraf etmek,
ben de itirafçı oldum
belki hakim vicdana gelir de
affeder diye...
Çıkardılar sonunda hakime hanımın huzuruna
ellerim kelepçeli
nutkum tutulmuş
gözlerim yarı baygın
zar zor toparladım kendimi
evet! dedim hakime hanım
başım yere eğik vaziyette...
"suçumu itiraf ediyorum!" dedim.
evet, seviyorum!
hem de çok...
ve...
ve... pişman değilim!
©osman_can
O