Akşam oldu yine
Gönlüme hüzün rüzgarları esti
Belli ki bu soğuk kış gününde
Kırık camlarım sineme vuracak her dem
Esiyor rüzgar dilinde acı bir tebeessüm
Hasret türküsü mü çalıyor
Ağıt mı yakıyor bilemiyorum
Göğsümü kaplıyor çalan her neyse
Esiyor rüzgar sakin sakin
Sanki bir şeyler çiziyor
Sanki alıp götürecek beni yine
Bilmediğim uçsuz bucaksız çöllere
Yakacak beni bu kış gününde
Feryadımı duyan da olmayacak
Közlerim alev alacak yine
Yanacak belli yüreğim
Ben sakince oturmuşum köşemde
Biçare kalmışım yok kimsem
Gözlerim parıldıyor her gün
Uzaklara dalıyor bitmez bir ümitle
Fakat bu bir cehennem
Susuz kalacak yüreğim o ıssız çölde
Belki seraplara uzanacak ellerim
Belki bir ümittir koşacağım dört bir yana
Fakat düştüğüm bu çöl kuyusundan
Bir Leyla kurtaracak mı beni
Ben koşacağım delice
O bana bakacak mı sadece
Yüreğim yangın yeri
Her parçam küle dönmek üzere
Ya bu çölde kaybolup gideceğim
Ya serap dediğim hayale varacağım
Sevda bir kez daha estirdi rüzgarları
Ben biçare köşedeyim
Lakin ben bende değilim
Ellerim bağlı gitmekteyim...
A