Yokluğunla yasa boğduğum şehre yaz geliyor.
Sonbahara çevirdiğim şehre yenilik geliyor.
Yaz yağmurları yağıyor, kim bilir belki gözyaşım?
Güneş dursun arkamda, yüzüm Ay'a dönük.
Parıldasın gözyaşlarım Ay ışığında.
Artık aydınlatmaz bizi İzmir'in ışıkları.
Sahi hala 'biz' miyiz sen ve ben ?
İtalya, Paris, Roma ve Fransa.
Yokluğunla yanan aşk şehirleri,
Kırgınlıklarını atmış üzerinden.
Belkilere sığdırdığım seni,
Bir çırpıda alıyorlar benden.
'Yeter artık, çok üzüldün. Kalbin çok kaldı sonbaharda.'
Artık gidişin acıtmıyor canımı önceki gibi.
Bu sefer sen gülmüyorsun, gülen benim.
Açmış her yerde çiçek, lale, papatya.
Boynu bükük çiçek bile kaldırmış kafasını.
Her şey seni unutmamı ister gibi.
Unutmam mümkün değil belki ama
Bende sevmem artık kimseyi.
Yaremse `
©yaremse
Y